درماندگى ، و به حاتم بخل و آزمندى نسبت داد . بر پژوهش‌گر سيرهء پيامبر اكرم ( ص ) فرض است كه خصوصيت‌ها و ويژگىهاى شخصيتى آن حضرت را دقيقا بشناسد . پس هرگاه با دليل و برهان براى او ثابت شود كه آن حضرت در بالاترين مراتب حكمت ، عصمت ، شجاعت ، طهارت ، حكمت ، كرم ، علم و . . . است و به همهء صفات پسنديده و برتر آراسته و واجد نشانه‌هاى مختلف و گوناگون جلال و جمال ، و كمال و ديگر ويژگىهاى نمونهء انسانى است ، بايد همه و همه را معيار پذيرش هر نصّى قرار دهد كه به وى مىرسد و او مىخواهد آن را به عنوان گفتار يا كردار يا موضع حضرت ثبت كند . پس هرگاه نص با وضع طبيعى شخصيت نمونهء رسول اكرم ( ص ) با همهء خصوصيت‌ها و ويژگىهاى آن ، هماهنگ و سازگار بوده ، ديگر شرايط قبول را دارا باشد ، بايد آن را بپذيريم . در غير اين صورت در ردّ آن هيچ اشكالى متوجّه ما نخواهد بود . از اين رو ، نصّى قبول مىشود كه حقيقت به تمام معنى را بيان كند و از هرگونه هواى سياسى ، مصلحتى يا هرگونه انگيزهء عاطفى به دور باشد . چنان كه نمىتوان پذيرفت كه يك مرجع دينى معروف به ورع و تقوا ، براى يك زن آوازخوان ، ترانه سروده باشد ؛ همين طور نمىتوان چنين مطالب و بلكه قبيح‌تر و شنيع‌تر از آن را كه به ساحت مقدس رسول خدا ( ص ) ، نسبت داده‌اند ، قبول كرد . 5 . عدم تناقض بين نصوص : آنچه مىتواند در روشن شدن برخى نقاط ضعف متون منقول و حتى حصول يقين به وجود تصرّف عمدى و سهوى آن مفيد باشد ، وجود تناقض و تنافى بين نصوص است . اين مسأله نشان مىدهد كه يكى از متون جعلى بوده يا تصرّفى در آن صورت گرفته است . اين موضوع توجّه و سعى و كوشش بيشترى مىطلبد تا روايات صحيح از سقيم و حقيقى از جعلى شناخته شود . 6 . عدم مخالفت با واقعيت محسوس : بررسى نص از حيث موافقت يا مخالفت با مشهود و محسوس مىتواند در نزديك شدن هرچه بيشتر به